Galeria RSS

Podsumowanie roku duszpasterskiego

W 4 niedzielę adwentu w parafii MBZ w Toruniu, podczas mszy z udziałem dzieci, nastąpiło rozstrzygnięcie całorocznego konkursu na „Ministranta Roku 2016”. Zwycięzcą ze szczególnym wyróżnieniem za gorliwość został Maksym Kowalski. Wyróżnienie za systematyczność otrzymał Ksawier Jankowski, za pobożność Paweł Solarczyk, a za wiedzę Krzysztof Szymańczyk. Wyróżniony został także jeden z kandydatów na ministranta – Dominik Ciesielski. Zwycięzcy otrzymali atrakcyjne nagrody, a przede wszystkim zostali uhonorowani wobec wspólnoty parafialnej. Szczególne podziękowania kierujemy do dzieci ze scholi parafialnej za upiększanie cudownym, radosnym i pięknym śpiewem niedzielnej liturgii. Wszystkim za wszystko serdeczne Bóg zapłać.

Duszpasterze.

ŻYCZENIA Z MADAGASKARU


Ks. Marek Ochlak głosił u nas Rekolekcje Wielkopostne 2016. Jest Misjonarzem Oblatem, posługuje na Madagaskarze, pamięta o nas, obficie wsparliśmy Jego misje… Bóg zapłać. Jego list do nas:

Kochani!

Pozdrawiam już z nowej misji, gdzie od trzech tygodni już jesteśmy jako Oblaci po oficjalnym przejęciu misji zupełnie opuszczonej przez Saletynów. Przez ostatnie trzy tygodnie walczyłem na budowie, aby wreszcie móc zamieszkać w godziwych warunkach i przeżyć pierwsze święta z nową trzódką w Befasy. Od ostatniego mojego kontaktu z Wami dużo się wydarzyło.
Kiedy wróciłem na Madagaskar po Wielkanocy, pozbyłem dwa miesiące i przejęcie misji było jeszcze niemożliwe, a wiec wysłano mnie na 3,5 miesiąca do Kanady na animacje misyjne pośród Polonii. Tam odnalazłem Ziomka, Darka Dąbkowskiego, który się bardzo zdziwił, a jednocześnie ucieszył, kiedy mnie zobaczył na kanadyjskich Kaszubach, gdzie Oblaci maja swoją parafie w Kanadyjskim Wilnie. Spotkaliśmy się kilka razy i było naprawdę super. Oczywiście Darek nie żalił się swoją chorobą, ale zobaczyłem polowe tego człowieka, którego znałem. Wspaniały Ziomal !!! /Darek, jako misjonarz z Kenii, głosił u nas parokrotnie kazania, obecnie jako franciszkanin przebywa w Kanadzie, przeżywa chorobę nowotworową, nie ma żołądka, marzy, by wrócić do Kenii…/

Po powrocie z Kanady zamieszkałem w Morondava, na południowo-zachodniej części wyspy, gdzie mamy już parafie, szkołę i dom misjonarski, i tam czekałem, aż biskup będzie gotowy na przekazanie misji. W międzyczasie, nieoficjalnie byłem kilka razy w Befasy, aby zobaczyć co mamy przejąć i byłem troszkę zaszokowany stanem jedynego budynku, który jest jednocześnie Kościołem, szkołą i domem ojca. Kiedy raz odwiedziłem pracującego tam Saletyna, księdza malgaskiego, to się przeraziłem, kiedy mi pokazał swoje „salony”. Istny kurnik, a do tego brud. Nie było sufitu, żadnego światła, a kibelki to pożal się Boże ! No cóż, przynajmniej się dowiedziałem, ze życzliwością będę zaczynał od zera.

Przez trzy tygodnie z rożnymi ekipami przemienialiśmy dom, aby przystosować go do warunków mieszkalnych i chyba nam się to udało, choć byłem tak wykończony pracą, że ledwie żyłem. Długo nie pracowałem fizycznie i wiek tez robi swoje.

W tym miejscu dzięki za dary pieniężne, bo właśnie zostały wykorzystane do tego kapitalnego remontu. W przyszłym roku, kiedy opadnie rzeka, będziemy remontować Kościół i szkołę.
Wojtku i Darku, /ks. Wojciech Miszewski, ks. Dariusz Żurański/ , zaproszenie ciągle aktualne, już jestem u siebie. Skromnie bo skromnie, ale u siebie !

A teraz moje życzenia. Niech Nowonarodzony ogarnia nas wszystkich swoim Boskim światłem Miłości i niech ta Miłość dotrze do wszystkich zakątków świata. Odrobinę tego Boskiego światła Miłości życzę Wam Kochani Bracia w Kapłaństwie i Waszym Drogim parafianom !

Z modlitwa, z Czerwonej Wyspy,

Marek, omi

Pielgrzymka Wspólnoty Nieustającego Różańca do Sanktuarium Cudu Eucharystycznego w Sokółce i Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Świętej Wodzie.

17 września o godz. 5.00 wyruszyliśmy na Podlasie. Naszym głównym celem było Sanktuarium Cudu Eucharystycznego w Sokółce.  Po drodze zajechaliśmy do Tykocina, gdzie zwiedziliśmy Wielką Synagogę i poznaliśmy tradycje wspólnoty żydowskiej- starszych braci w wierze. Poza tym poznaliśmy miejsca związane z historią Polski – pomnik Stefana Czarnieckiego  z 1763r., Pomnik Orła Białego – upamiętniający ustanowienie przez Augusta II w 1705r. najwyższego orderu Rzeczypospolitej, widzieliśmy zamek królewski króla Polski i Wielkiego Księstwa Litewskiego  Zygmunta Augusta, w którym, między innymi, umarł Janusz Radziwiłł podczas potopu szwedzkiego.

Około godz. 14.00 dotarliśmy do Kościoła pw. Świętego  Antoniego Padewskiego- miejsca Cudu Eucharystycznego w Sokółce. W sali pielgrzymów poznaliśmy historię cudu. Przed Najświętszym Sakramentem, wpatrzeni w cząstkę serca Jezusa Chrystusa,  modliliśmy się koronką do Miłosierdzia Bożego. Później,  w cichej modlitwie polecaliśmy Bogu Diecezję Toruńską, kapłanów, parafię oraz intencje własne i powierzone. Wieczorem uczestniczyliśmy  we Mszy Świętej, którą koncelebrował nasz duchowy przewodnik ksiądz Dawid Urbaniak.

Jeszcze tego samego dnia udaliśmy się do Świętej Wody – Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej.  Proboszcz Sanktuarium , ksiądz   Alfred,  poprowadził nas do groty Matki Bożej, gdzie odśpiewaliśmy Apel  Jasnogórski i zostawiliśmy , przywieziony z Torunia kamień intencyjny.  Następnie o godzinie 22.00 rozważaliśmy  Drogę Krzyżową i postawiliśmy pamiątkowy krzyż na Górze Krzyży.  Pełni duchowych przeżyć, w skupieniu udaliśmy się na spoczynek.
W niedzielę wzięliśmy udział we Mszy Świętej kończącej oktawę odpustu Święta Matki Bożej Bolesnej, którą również koncelebrował ksiądz Dawid.

Po  śniadaniu udaliśmy się do Supraśla, gdzie zwiedziliśmy przepiękną ekspozycję ikon
w Muzeum znajdującym się w dawnym pałacu archimandrytów położonym w kompleksie klasztornym Monasteru prawosławnego.  Następnie w Cerkwi  Jana Teologa uczestniczyliśmy
w koncercie przyklasztornego chóru cerkiewnego i zwiedziliśmy Monaster.

Głęboko uduchowieni i radośni,  wzbogacając podróż modlitwą i śpiewem wróciliśmy do domu.
Małgorzata Woźniak

Wspólnota Żywego Różańca w Sanktuarium Matki Bożej Lisewskiej

W sobotę 6 sierpnia Wspólnota Żywego Różańca naszej parafii wraz z czcicielami Matki Bożej pielgrzymowała  do Sanktuarium Matki Bożej Lisewskiej  na czterdzieste czwarte diecezjalne spotkanie Żywego Różańca.

Po odmówieniu Różańca Fatimskiego wynagradzającego Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny,  z błogosławieństwem ks. Proboszcza Dariusza Żurańskiego , opiekuna Żywego Różańca wyruszyliśmy do Lisewa.

W Lisewie po przejściu przez Bramę Miłosierdzia  wszystkich witał z pieśniami i dobrym słowem ks. prał. Gerard Gromowski – diecezjalny moderator Wspólnot Żywego Różańca, kustosz i proboszcz sanktuarium.

Mszy św. koncelebrowanej przewodniczył bp Józef Szamocki. W homilii bp. Józef podkreślił wyjątkowość grupy Żywego Różańca, porównał  czcicieli różańca do najlepszych uczniów domu nazaretańskiego, wzrastających w pokorze, wierze, mądrości i w latach, dzielących się tym z pokolenia na pokolenie.

Członkowie Żywego Różańca szczególną opieką modlitewną i materialną otaczają Wyższe Seminarium Duchowne dlatego jak co roku do ołtarza nieśliśmy dar serca aby wesprzeć seminarzystów.  Rektor WSD w Toruniu ks. kan. Dariusz Zagórski podziękował za ofiary składane na rzecz seminarium, poprosił  o nieustanną modlitwę za kleryków i kapłanów.

Organizatorzy pielgrzymki w Lisewie zadbali o pokarm dla ciała, a siostry Loretanki z Warszawy przywiozły bogaty zestaw literatury religijnej.

Na zakończenie uczestniczyliśmy  w Drodze Krzyżowej, dróżkami jedynej w diecezji Kalwarii, prowadził ją ks. prał. Gerard Gromowski, Jego piękne, aktualne  rozważania pozwoliły na skupienie i głębokie duchowe przemyślenia. Odmówiliśmy  modlitwy odpustowe Roku Miłosierdzia.  Ks. prał. Gromowski podziękował członkom Żywego Różańca za liczne przybycie i za wieloletnią współpracę.

Umocnieni modlitwą, dobrym słowem, uradowani serdecznością  organizatorów i zauroczeni pięknem Sanktuarium Matki Bożej Lisewskiej i Jego okolic  z nowymi siłami wróciliśmy do wypełniania swego powołania w Żywym Różańcu.

Zelator WŻR – Barbara Walecka

Pielgrzymka do Lichenia

Dnia 17 października 2015r. Wspólnota Nieustającego Różańca  zorganizowała pielgrzymkę do Lichenia. W autokarze, pod przewodnictwem księdza Pawła Wróblewskiego, powitali Matkę Bożą „Godzinkami o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny„.  Dojechawszy na miejsce, odprawili Drogę Krzyżową w lesie grąblińskim.   Pielgrzymi zawieźli do Matki Bożej własne prośby i podziękowania, a  Mszę Świętą, którą odprawił ksiądz Paweł, ofiarowali także w intencji kapłanów, parafian Matki Bożej Zwycięskiej oraz
o liczne powołania kapłańskie.

W wolnym czasie pielgrzymi indywidualnie chłonęli klimat Sanktuarium ubranego w piękne barwy polskiej złotej jesieni, zwiedzali miejsca związane z objawieniami i historią naszej ojczyzny.  O godzinie 15,00 odprawili koronkę do Miłosierdzia Bożego i udali się
w powrotną drogę do Torunia. W autokarze wszyscy  radośnie wzmocnieni
i uduchowieni, włączali się do modlitw i śpiewu.

Małgorzata Woźniak

Pielgrzymka do Kodnia

5 września 2015r , z samego rana, 55-cio osobowa grupa pod duchowym przewodnictwem księdza Adama Buraczyńskiego wyruszyła z pielgrzymką do trzech polskich sanktuariów.

O godzinie 9.00 uczestniczyliśmy w Mszy Świętej koncelebrowanej w Kościele p.w. Św. Stanisława Kostki w Warszawie-Sanktuarium bł. ks. Jerzego Popiełuszki, odprawiliśmy Różaniec Fatimski modląc się w intencji pielgrzymów i zwiedziliśmy Muzeum poświęcone męczennikowi. O godzinie 15.00 dotarliśmy do Pratulina, gdzie poznaliśmy historię męczeństwa wiernych Kościoła unickiego, z Podlasia. Odprawiliśmy Drogę Krzyżową na trasie kalwarii pratulińskiej docierając do miejsca pochówku męczenników.

Wieczorem powitaliśmy Matkę Bożą Kodeńską.

6 września poznaliśmy historię obrazu Matki Bożej Gregoriańskiej uczestniczyliśmy w Mszy Świętej koncelebrowanej, podczas której ksiądz Adam polecał Bogu intencje pielgrzymów. Następnie zwiedziliśmy kodeńskie ogrody, którymi opiekują się Misjonarze Oblaci. Znajduje się tu, między innymi, gotycki kościół p.w. Ducha Świętego, a w nim krucyfiks z uśmiechniętym Chrystusem. Jak wyjaśniał ksiądz Adam – twarz wyraża ulgę po cierpieniu z przesłaniem „wykonało się”. Dotarliśmy także na granicę Polski i Białorusi podziwiając meandry rzeki Bug. Wśród pięknej roślinności, bogatej w zioła, można kontemplować wiarę i wsłuchać w siebie. W drodze powrotnej, w Kostomłotach odwiedziliśmy jedyną w Polsce parafię neounicką, gdzie poznaliśmy historię kościoła unickiego w Polsce

Głęboko uduchowieni pożegnaliśmy Podlasie i udaliśmy się w drogę powrotną do Torunia.

Małgorzata Woźniak

Ministranci wystartowali….

Rozpoczął się nowy rok szkolny, katechetyczny i formacyjny. Z tej okazji Liturgiczna Służba Ołtarza naszej parafii wraz z rodzicami spotkała się 5 września 2015 roku  w Centrum Edukacji Młodzieży w Górsku. Nasze spotkanie rozpoczęliśmy wspólną Mszą Świętą o godz. 10.00. Eucharystii przewodniczył ks. Dawid Urbaniak dziękując Bogu za udane wakacje, prosząc o Boże błogosławieństwo dla LSO oraz o liczne i święte powołania kapłańskie z naszej wspólnoty parafialnej. Po uczcie duchowej zwiedziliśmy nowoczesne  muzeum multimedialne interaktywne poświęcone pamięci bł. Ks. Jerzego Popiełuszki – patrona „Solidarności”. Następnie udaliśmy się do Muzeum Regionalnego gdzie mogliśmy podziwiać kapelusz pierwszego toruńskiego starosty, maselniczki, żelazka, chomąta i wiele innych eksponatów. Na zakończenie zasiedliśmy do wspólnego stołu i zajadaliśmy się pizzą. Pragnę podziękować wszystkim którzy przyczynili się do zorganizowania naszego wspólnego pobytu w Górsku. Liturgicznej Służbie Ołtarza w nowym roku formacyjnym życzę Bożego błogosławieństwa.

Ks. Dawid Urbaniak

Rajd na Barbarce

Położona w lesie na obrzeżach Torunia Barbarka jest znana, jako obszar łączący historię ze współczesnością. Osada Barbarka występuje w źródłach już od 1299 r. Od kilkuset lat przyciągała Barbarka okolicznych mieszkańców i podróżnych, jako miejsce kultu św. Barbary; gościła kupców i pielgrzymów udających się na Północ Polski, zapraszała swoim urokiem mieszkańców Torunia i okolic na wypoczynek w chwilach wolnych od pracy.

Od 28 października 1939 r. zaczęła być Barbarka także rozpoznawana, jako miejsce  martyrologii. Aresztowani przez Niemców jesienią 1939 r. mieszkańcy Torunia i okolic, głównie urzędnicy, nauczyciele, lekarze, księża, adwokaci i czynni społecznie zamożniejsi Polacy, byli najczęściej  uwięzieni w Forcie VII. Wielu z nich zostało później rozstrzelanych i pochowanych w położonym nieopodal lesie, w Barbarce. Trudno jest ustalić dokładną liczbę ofiar; według różnych kryteriów podaje się: 328, ok. 600, a nawet ok. 1000 osób. Obecnie  to miejsce jest także  największym toruńskim cmentarzem okresu drugiej wojny światowej.

Tradycyjnie już od wielu lat w znajdującej się tu kaplicy św. Barbary w niedziele i święta o godz. 13.00  odprawiane są Msze św. Z kolei działalność założonej w 2004 r. Szkoły Leśnej sprawia, że Barbarka jest także miejscem realizacji interesujących form edukacji.

W sobotę 20 czerwca 2015 r. z inicjatywy ks. Łukasza Skarżyńskiego sympatycy i członkowie Stowarzyszenia Rodzin Katolickich zainaugurowali czas wakacji i zorganizowali dla dzieci i młodzieży z rodzicami pieszy rajd po ścieżkach i bezdrożach uroczych, leśnych zakątkach Barbarki. Pieszy szlak prowadził od Groty św. Barbary, poprzez cmentarz, czyli opisane wyżej miejsce męczeństwa ofiar niemieckiego terroru i dalej, wędrowcy przekroczyli Strugę, aby po kilku godzinach powrócić na górną polanę przy Leśnej Szkole.

Tu zmęczonych wędrowców czekała nagroda: rozpalone ognisko, grillowanie kiełbasek oraz napoje i słodycze. Punktem uroczystym spotkania przy ognisku było podziękowanie ks. Łukaszowi Skarżyńskiemu za pracę w wielu obszarach funkcjonowania naszej parafii; przede wszystkim był to moment uznania dla księdza za skuteczne tworzenie życia wspólnotowego, efektem tej pracy było także nasze spotkanie, jako wspólnoty osób związanych z kościołem Matki Boskiej Zwycięskiej. Na ręce ks. Łukasz złożyliśmy też podziękowania dla naszego Księdza Proboszcza Dariusza Żurańskiego, który zawsze chętnie, z otwartością wspiera nasze inicjatywy i działania.

Dalszy pobyt w tym uroczym miejscu obfitował w gry i zabawy dzieci i dorosłych.

Tadeusz Kierel

Zapraszamy do obejrzenia filmu z naszego Rajdu:

Św. Jan Paweł II był wśród nas

W niedzielę 7 czerwca minęła już szesnasta rocznica wizyty św. Jana Pawła II w Toruniu. Zwłaszcza w takich chwilach pragniemy przypominać sobie osobę i nauczanie naszego wielkiego Rodaka. Z tej okazji w naszej parafii Stowarzyszenie Rodzin Katolickich zorganizowało konkurs dla dzieci, pod hasłem: „Moje spotkanie ze św. Janem Pawłem II”. Konkurs odbył się w dwóch kategoriach, dzieci do III klasy wykonywały dzieła plastyczne, natomiast dzieci z klas IV – VI przygotowały prace pisemne. Konkurs ku wielkiej radości organizatorów cieszył się dużym zainteresowaniem. Dzieci wykazały się wspaniałą wyobraźnią i pracowitością, co zostało nagrodzone w niedzielę, 7 czerwca podczas Mszy św. dla dzieci o 11.30. Zwycięzcą oraz wszystkim uczestnikom serdecznie gratulujemy, a Księdzu Proboszczowi i wszystkim sponsorom serdecznie dziękujemy za dobre serce. Niech św. Jan Paweł II oręduje za nami i wyprasza nam potrzebne łaski oraz staje się pięknym wzorem do naśladowania.

Św. Janie Pawle II – módl się za nami

Poniżej można obejrzeć prace plastyczne.

 

Pielgrzymka do Dachau

 

Około 800 duchownych z całej Polski, w tym 40 biskupów oraz grupa osób świeckich pielgrzymowali w środę 29 kwietnia b.r. do dawnego obozu koncentracyjnego w Dachau. Na spotkanie przybyli także Polacy z Niemiec wraz z kapłanami Polskiej Misji Katolickiej. W tym roku minęło 70 lat od wyzwolenia obozu.

Przypomnijmy, że obóz w Dachau był między innymi miejscem kaźni duchownych różnych narodowości, pośród których najwięcej było księży polskich. Pierwsze, duże transporty księży z naszej ojczyzny do Dachau przybyły w kwietniu i maju 1940 r. W grudniu tegoż roku nastąpiła tutaj komasacja księży z innych obozów: Sachsenhausen, Mauthausen-Gusen i Oranienburg. Ogólnie przebywało tu  przeszło 2794 duchownych, w tym 1780 kapłanów z Polski, aż 868 z nich zmarło.

W 70. Rocznicę wyzwolenia obozu, o godzinie 12.00, biskupi i księża, głównie z Polski, odprawili w kaplicy Śmiertelnego Lęku Chrystusa mszę św. Głównym celebransem był Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski ks. abp Stanisław Gądecki, natomiast homilię wygłosił Przewodniczący Konferencji Episkopatu Niemiec ks. kard. Reinhard Marx. Po błogosławieństwie wszyscy udali się pod tablicę upamiętniającą pomordowanych w obozie, gdzie złożono wieńce, odmówiono modlitwę oraz odczytano nazwiska błogosławionych męczenników z Dachau.

Po południu, o godz. 16.00 w konkatedrze we Fryzyndze miało miejsce nabożeństwo, podczas którego zebrani modlili się o pokój i pojednanie. Nabożeństwu przewodniczył ks. kard. Reinhard Marx, a kazanie wygłosił ks. abp Stanisław Gądecki.

Z diecezji toruńskiej w pielgrzymce wzięło udział 9 osób: ks. bp Józef Szamocki, ks. Józef Nowakowski, ks. Stanisław Majewski, ks. Zbigniew Markowski, ks. Mirosław Owczarek, ks. Wojciech Miszewski, ks. Dariusz Żurański, ks. Tomasz Drzymalski oraz dk. Waldemar Rozynkowski.

Dla nas, pielgrzymujących z parafii św. Antoniego na Wrzosach, pobyt w Dachau miał ważne znaczenie, nie tylko z perspektywy męczeństwa w tym miejscu wielu kapłanów z różnych diecezji w Polsce. W Dachau był uwięziony pierwszy proboszcz naszej parafii ks. Leon Dzienisz. Przypomnijmy jego drogę męczeńską.

Został aresztowany dnia 19 X 1939 roku. Początkowo był przetrzymywany wraz z innymi księżmi w toruńskim Forcie VII. Przebywał tam niecałe trzy miesiące. Na początku 1940 roku, dokładnie 8 stycznia, został przewieziony wraz z dużą grupą innych więźniów do powstającego obozu w Stutthofie. W tym czasie więziono w tym miejscu około 200 duchownych. Jednym ze współwięźniów, który od Torunia dzielił czas niedoli z ks. Dzieniszem  był późniejszy błogosławiony ks. Stefan Wincenty Frelichowski.

Dnia 9 IV 1940 roku ks. Dzienisz znalazł się w grupie więźniów, która została wysłana do podberlińskiego obozu koncentracyjnego Sachsenhausen. Następnego dnia transport więźniów przybył do położonej w pobliżu obozu koncentracyjnego stacji kolejowej Oranienburg. W obozie tym  ks. Dzienisz doświadczył prześladowań ze strony blokowego, kryminalisty Hugona Kreya. Tak jedno ze zdarzeń opisuje jego współwięzień ks. Wojciech Gajdus: Zakomenderował [Hugo Krey] czołganie. Czołgamy się w pocie czoła. Po chwili zarządza wyścig w czołganiu się. Długo i szeroko rozpostarta masa jasnoniebiesko-białych plam szybko spełnia rozkaz. Wyciąga się długi wąż. Na czele oczywiście najmłodsi, bo najsilniejsi. Jednym z pierwszych jest ks. Dzienisz. Hugo każe mu wstać. Wszyscy leżymy cicho, czekając, jaką to znowu zainscenizuje diabelską fantazję. Hugo pyta ks. Dzienisza, czy umie błogosławić. Pytany potakuje. „Błogosław ich”- wskazuje na nas leżących. Unosi się ręka kapłana powoli, uroczyście, jak we Mszy świętej. Przez powietrze płynie donośny głos: Benedicat vos Omnipotens Deus: Pater et Filius et Spiritus Sanctus. Amen- rechocze Hugo i niczego nie spodziewającego się księdza z taką mocą kopie w krok, że ten dość silny i młody, wali się z hukiem jak ścięty dąb na ziemię.

W połowie grudnia 1940 roku wszystkich kapłanów z obozu w Sachsenhausen przetransportowano do obozu w Dachau. Był to najstarszy obóz koncentracyjny na terenie Niemiec, został wzniesiony w 1933 roku. Ks. Leon Dzienisz dotarł do niego w transporcie, który przybył do Dachau w sobotę przed południem, dnia 14 grudnia. Otrzymał numer obozowy: 22642. W nieludzkich warunkach obozowych udało mu się przeżyć około półtora roku. Zginął w tzw. transporcie inwalidów, czyli chorych więźniów, dnia 10 VIII 1942 roku. Urzędową datę śmierci podano jednak 16 września 1942 r.

Z pielgrzymki do Dachau przywieźliśmy ziemię, która zostanie umieszczona w świątyni. Będzie ona dla nas znakiem przypominającym męczeńską śmierć pierwszego duszpasterza naszej parafii na Wrzosach.

Dk. Waldemar Rozynkowski

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Strona gromadzi informacje zawarte w logach systemowych (data i czas połączenia, adres IP oraz inne). Dane te wykorzystywane są w celach technicznych, statystycznych oraz marketingowych. Cookies to niewielkie pliki tekstowe, które serwer WWW zapisuje po stronie użytkownika. Używamy cookies do zapamiętywania informacji o użytkowniku, tworzenia spersonalizowanych treści oraz obsługi logowania. Za pomocą plików cookies nie są przetwarzane lub przechowywane dane osobowe. Zawartość plików cookies nie pozwala na identyfikację użytkownika.